يزيد بن معاويه مىبينيم . زيرا آن ملعون با آنكه سه سال بيشتر حكومت نكرد ، در سال اولش امام حسين ( ع ) و يارانش را كشت ؛ در سال دوم در جريان واقعهء حره با مردم مدينهء منوّره جنگيد و در كنار قبر رسول خدا ( ص ) مدت سه روز شهر را بر لشكريانش مباح كرد و در سال سوم كعبه را ويران ساخت . خوانندگان محترم جزئيات واقعهء كربلا را خوانده‌اند . ذكر جزئيات واقعهء حرّه و قضاياى ابن زبير نيز از حوصلهء اين كتاب بيرون است و ما تنها گزيده‌هايى از صفحات تاريك تاريخ واقعهء حرّه را در اينجا نقل مىكنيم . سبط ابن جوزى گويد : مداينى در كتاب الحرّه به نقل از زهرى مىگويد : در جنگ حرّه هفتصد تن از قريش و انصار و مهاجر و بزرگان موالى كشته شدند ؛ و شمار كسانى كه معلوم نيست بنده ، آزاد و يا زن بودند ، ده هزار تن است . مردم در خون فرو رفتند به طورى كه خون به قبر رسول خدا ( ص ) رسيده بود ، و روضه و مسجد پيامبر پر از خون شد . مجاهد گويد : مردم به خانه و منبر رسول خدا ( ص ) پناه بردند و شمشير همچنان در ميانشان كار مىكرد . . . مداينى نيز به نقل از ابى قره گويد : هشام بن حسان گفت : پس از واقعهء حرّه هزار زن بىآنكه شوهرى داشته باشند ، فرزند زائيدند . كسى غير از مداينى گويد : ده هزار زن . شعبى گويد : آيا يزيد به اين كار راضى نبوده است و حال آنكه به اين كار فرمان داد و از مروان بن حكم نيز به خاطر اين كار او تشكّر كرد ؟ ! « 1 » ابن قتيبه گويد : يزيد ، مسلم بن عقبهء مرّى را با لشكرى بزرگ به جنگ ابن زبير فرستاد . او لشكر را حركت داد تا در مدينه فرود آمد و با ساكنانش جنگيد و آنان را شكست داد و مدت سه روز آن را مباح ساخت ؛ و آن همان واقعهء حرّه است . « 2 » يعقوبى گويد : او همراه پنج هزار تن آهنگ مدينه كرد و در واقعهء حرّه با آنان جنگيد ، و مردم مدينه نيز سخت با او جنگيدند . . . تا آنكه به شهر در آمد . هر كس را كه در شهر مانده بود به قتل رساند و حرم رسول خدا ( ص ) را مباح كرد ، تا آنكه دوشيزگان ، فرزند آوردند و معلوم نبود از چه كسى . « 3 »

--> ( 1 ) . تذكرة الخواص ، ص 289 ؛ الردّ على المتعصب العنيد ، ص 54 . ( 2 ) . المعارف ، ص 198 . ( 3 ) . تاريخ اليعقوبى ، ج 2 ، ص 250 .